Cz. #13

C.D.
- Liam, nie sądzisz, że to się dzieje za szybko ? - zapytałam, a wszyscy swoje słodkie "oooo" zamienili na groźne "uuuu".
- Kochanie... - zaczął zaskoczony chłopak i wyszedł z pokoju.
- Naprawdę tego nie chcesz ? - zapytała Angie...
- Ja jakbym miała 19 lat to od razu brałabym się za mojego Niall'erka
- Dzięki...- powiedział blondynek
- Angie ! Małżeństwo to nie... to nie zabawa to poważna decyzja, a teraz przepraszam, ale muszę iść porozmawiać z Liam'em. - powiedziałam i poszłam na górę do naszej sypialni. Zapukałam :
- Mogę wejść... ?
- Przecież to też Twój pokój...
- Jesteś zły ? - zapytałam siadając obok niego.
- Raczej smutny...Nie rozumiem, dlaczego mi odmówiłaś ? Już masz mnie dość, nie kochasz mnie... rozumiem.
- Liam natychmiast przestań tak mówić.
- Dlaczego, powiedz dlaczego.
- Kochanie... bardzo Cię kocham i nigdy nie przestanę, jesteś najważniejszą osobą w moim życiu.
- To czemu mi odmówiłaś ? - przerwał mi.
- A czy ja powiedziałam "NIE" do cholery !
- Nie krzycz na mnie.
- Przepraszam... ale nie wiem jak mam Ci to wytłumaczyć.
- Po prostu... czemu ? Nie chcesz ze mną ślubu  ? Albo może chcesz ze mną żyć bez ślubu ? Powiedz mi szczerze.
- Skarbie... pragnę zostać Twoją żoną i mieć zaszczyt nazywać się Panią Payne... ale...
- Ale ? Co ?
- Ale... to za szybko, naprawdę boję się Liam. Jak to będzie... Twoja kariera...
- Co ty do mnie mówisz ? Jesteś ważniejsza od jakiejś kariery !
- Przepraszam, nie powinnam tego mówić, chcę za Ciebie wyjść. - wtedy Liam założył mi brylantowy pierścionek na palec...
- Już jesteś moją panią Payne. - powiedział i mnie pocałował. Ogłosiliśmy wszystkim, że planujemy ślub, tylko nie wiem jak przyjmie to moja mama...
*****************************************************************
Przepraszam za długą nieobecność i za tak krótką część ale muszę zrobić lekcje i się nauczyć... :///