Niall, część 8

- Dobra, koniec przegadywania się, ubierz się jakoś, bo zaraz przyjeżdża Twój brat.
- No i co z tego? To mój brat, chyba nie muszę ubierać garnituru, żeby ugościć go w moich skromnych progach.
- Niall, jesteś okropny !
- To zdecyduj się, okropny, kochany, wstręty czy słodki? Bo nie potrafisz się zdecydować.
- Wszystkiego po trochu !
- I tak Cię lubię.
- Ja Ciebie też. A teraz idź się przebrać.
- A co, źle wyglądam? Zachowujesz się jak moja mama, gdy byłem mały, a moja rodzina miała przyjechać w gości.
- No przepraszam bardzo... ale sprane dresy i szary T-shirt? To Ty możesz ubrać... do...
- Do łóżka? - wtrącił
- No to raczej mało pociągający strój. - zaśmiałam się.
- Do sprzątania bym powiedziała - dodałam
- Oh, jesteś okrutna.
- Idź.
- Idę, a co mam ubrać?
- Na przykład jeansy i koszulę w kratę?
- A co ja na wesele idę?
- Niall !
- Ok, ok, mamo.
- No nie wiem czy byś chciał, żebym była Twoją mamą. - mówiłam, gdy Niall zniknął za schodami.
W tym momencie ktoś zapukał do drzwi. Niepewnie podeszłam. Stwierdziłam, że nie będę czekać aż Niall się przebierze, tylko pozwolę sobie samej otworzyć drzwi.
- Cześć. - powiedział brat Niall'a i wszyscy weszli.
- Proszę, siadajcie - powiedziałam, gdy ściągnęli już buty.
- Jestem Greg, to moja żona Denise i nasz synek Theo. - powiedział i oboje podali mi rękę.
- Wiem, wiem, nawet nie musiałeś przedstawiać. Ja jestem znajomą Niall'a.
- Wspominał o Tobie, ale chyba nie znacie się za długo...
- No nie. - zaczęłam i w tym momencie Niall zszedł na dół.
- Cześć. To jest... - zaczął
- Już się poznaliśmy. Idź zrobić kawę. Chcecie kawę, prawda? - upewniłam się.
- Ja proszę herbatę... a dla małego sok. - powiedziała Denise.
- Cześć kochanie. - powiedziałam do Theo, kucając.
- Cześć - odpowiedział i szeroko się uśmiechnął.
- Idziemy się bawić? - spytałam.
- Jesteś polką? - spytała Denise, przysłuchując się mi.
- Tak. - odpowiedziałam śmiejąc się pod nosem.
- Jesteś moją ciocią? - spytał Theo.
- Yyyy. - zaczęłam zdezorientowana, nie wiedziałam co powiedzieć dziecku, które dopiero zaczyna mówić zdaniami.
- Tak, możesz mówić do niej ciociu - odpowiedział mu Niall. I tak zostałam "Auntie"
Wysypałam na dywan klocki, które stały u Niall'a pod łóżkiem i bawiłam się z malcem.
- Jest taki słodki, tylko pozazdrości takiego bobasa. - mówiłam w stronę rodziców.
- Nie zaprzeczam, Theo to cudowne dziecko, ale każdy rodzic będzie tak mówił o swoim maluchu. - mówił Greg.
- Co racja, to racja.
- Ile masz lat? Wyglądasz bardzo młodo. - zapytała Denise.
- Dziękuję, ale jestem starsza od Niall'a.
- Naprawdę?
- Tak, mam 24 lata.
- Tylko rok, to nic, nie martw się, ja też jestem starsza od Greg's parę lat, a popatrz, jesteśmy małżeństwem i mamy dziecko.
- Nie, nie zrozum mnie źle, ja i Niall tylko się przyjaźnimy. - sprostowałam, a blondynek popatrzył na mnie, pokiwał głową i wziął łyk kawy.
- Ja też tak mówiłam na początku naszej znajomości, ale zakochałam się...
- To naprawdę piękne i cieszę się, że wam wyszło, ale to nie to samo.
- Dobrze, nie będę w to ingerować, chociaż i tak wiem swoje.
Jakiś czas później, zaczęli się zbierać. Prawie przez cały czas siedziałam bawiąc się z małym. To naprawdę słodkie dziecko.
- Cześć, miło było was poznać. - zaczęłam.
- Nam również. Mamy nadzieję, że to nie był ostatni raz jak się widzimy.
- Zobaczymy. Pa malutki - powiedziałam i pogładziłam jego policzek. Wyrwał się z rąk Denise i poszedł do mnie.
- Pa ciociu - powiedział i mocno mnie przytulił.
- Oooo jesteś słodki.
- Przyjedziesz kiedyś do mnie? Mam dużo zabawek.
- Na pewno.
- Obiecujesz?
- Obiecuję. A teraz idź do mamy. Pa - pomachałam im.
- Theo Cię polubił. - powiedział Niall, gdy wyszli.
- Może. - uśmiechnęłam się.
- To co.... - zaczął coś mówić, ale mu przerwałam.
- Niall...
- Tak?
- Będę tęsknić. - powiedziałam i mocno go przytuliłam.
- Ja też. Nie jedź.
- Muszę, jutro kończy mi się wolne, muszę skończyć studia.
- Wiem, ale nie chcę, żebyś jechała.
- A myślisz, że ja chcę?
- No tak, przecież i tak Ci na mnie nie zależy.
- Oh daj już spokój...
- A nie?
- Niall !
- Przepraszam, ale tak to wygląda...
- Wiem, nic na to nie poradzę, jesteś dobrym człowiekiem, pomagasz mi i jestem Ci za to ogromnie wdzięczna.
- Nie masz za co. Wrócimy do tego tematu jak do mnie wrócisz.
- Nie wiem czy wrócę...
- Co?
- Niall, nie wiem jak to będzie wyglądać.
- Obiecaj, że wrócisz, nie da sobie rady bez Ciebie.
- Ty? Beze mnie? A kim ja jestem... szara myszka z Polski, która uczepiła się gwiazdora.
- Proszę, nie nazywaj mnie tak, to okropne słowo.
- Przepraszam, nie to chciałam...
- Wiem. - przerwał mi.
- To co? Jemy coś i obejrzymy jakiś film? - zaproponował.
- Jasne... - odpowiedziałam.
Ten dzień do końca spędziłam z Niall'em. Naprawdę będę za nim tęsknić.
                              *Kolejny dzień (dzień wyjazdu)*
- Cześć. - szepnął Niall stojąc nad moim łóżkiem.
- Cześć, która godzina? - zapytałam przecierając oczy.
- Dziesięć po szóstej.
- Czyli muszę wstać.
- Niestety.
Wstałam, poszłam do toalety, a Niall zszedł na dół. Gdy już się ubrałam i skończyłam pakować resztę rzeczy, dołączyłam do niego, aby coś zjeść.
- Dzisiaj omlety z grzybami, co Ty na to? - spytał, obracając patelnię.
- Oh... nie lubię grzybów... - powiedziałam zniesmaczonym głosem, a blondynek obrócił się w moją stronę i popatrzył na mnie przegranym wzrokiem.
- Żartuję, kocham grzyby. - uśmiechnęłam się.
- Czemu mi to robisz?
- Żeby poprawić Ci humor...
- Nie o to chodzi, czemu mi to robisz... czemu jedziesz? - powiedział stawiając talerze na stół.
- Wiesz, że muszę.
- Ale obiecaj, że wrócisz. - powiedział przytulając mnie od tyłu.
- Obiecuję. - powiedziałam i odwzajemniłam uścisk. Co miałam mu powiedzieć? Nie chciałam się kłócić, ale nie wiem co będzie, nikt tego nie wie.
- Jemy? Za godzinę musisz być na lotnisku...
- Jemy.
Gdy już byliśmy gotowi do wyjścia, złapałam za jedną z walizek i poszłam do auta Niall'a. Resztę rzeczy on wziął i odwiózł mnie na lotnisku. Razem czekaliśmy na odprawę.
- Dziękuję - odpowiedziałam przy wejściu do samolotu.
- Dzwoń i pisz, ja też będę. - przytulił mnie.
- Żegnaj Niall.
- Do zobaczenia... - szepnął.
- To się okaże.
- Obiecałaś. - i to było ostatnie słowo, które od niego usłyszałam.
C.D.N.

Niall, część 7

Siedziałam na łóżku, w środku biało-kremowych poduszek i śnieżnobiałego baldachimu. Zastanawiałam się, czy ja nie robię mu problemu tym, że jestem, czy ja rzeczywiście nie daję zbędnych sygnałów? Ja wiem, że Niall to wspaniały chłopak i zrobiłby dla swojej dziewczyny wszystko, ale ja nas nie widzę razem... po pierwsze, to za wcześnie, po drugie, nie miałam chłopaka od 5 lat... nie chcę zmieniać trybu życia. Poza tym jeśli już miałabym mieć chłopaka, na pewno nie będzie nim Niall. Przyjaźń, nic więcej, czuję to, czuję, że i tak nic by z tego nie było.
Zeszłam na dół, poszukać Niall'a. Siedział w kuchni i kręcił przy radiu, szukając dobrego kawałka, tak przynajmniej wnioskowałam.
- Usiądź - zaczął nadal zmieniając fale.
- O co chodzi? - spytałam siadając na krześle.
- Mam pytanie. - oznajmił i usiadł naprzeciwko mnie
- Więc słucham?
- Wierzysz w przyjaźnie damsko-męskie?
- Co to za pytanie? - zaśmiałam się ironicznie.
- Odpowiedz.
- Ja... nie, Niall daj spokój.
- Wierzysz czy nie?
- A nawet jeśli nie, to co?
- To czemu nas skreślasz?
- Nic takiego nie powiedziałam.
- Powiedziałaś, tylko trochę inaczej.
- Możliwe, ale między nami nic nie było, nie ma i nie będzie.
- To czemu wtedy tak patrzyłaś na mnie na stadionie, czemu jak powiedziałem Ci, że Denise nie jest moją dziewczyną, a Theo nie jest moim synem odpowiedziałaś: 'całe szczęście', czemu się ze mną umówiłaś, czemu zaśpiewałaś ze mną jedną z najpiękniejszych piosenek mojego zespołu, czemu wróciłaś do mnie tak szybko jak wyjechałaś, czemu tak się cieszyłaś jak mnie zobaczyłaś, czemu tak się starałaś, żeby mnie odnaleźć, skoro według Ciebie i tak nic tego nie będzie? Nie sądzisz, że zrobiłaś zbyt wiele jak dla kogoś nic nie wartego? Czemu?
- Nie wiem ! - krzyknęłam
- Może nie powinnam była się z Tobą umawiać. - dodałam już trochę spokojniej.
- Ale jednak umówiłaś, czyli coś Cię we mnie urzekło, nie zrobiłaś tego z byle powodu.
- Tak, tu masz rację. Spodobałeś mi się... ale co z tego? Przemyślałam to i wiem, że nie zaiskrzyło.
- Co ty w ogóle mówisz. Widziałem Twój błysk w oku, jak wyciągnąłem gitarę z bagażnika. Teraz też widzę ten błysk.
- Mam go, gdy jestem szczęśliwa - spuściłam głowę w dół i uśmiechnęłam się
- A teraz jesteś szczęśliwa?
- Bardzo. Ale nie przez to, że jestem tutaj z Tobą.
- To niby przez co?
- No chociażby przez to, że odwiedziłam jeden z krajów które od dziecka chciałam odwiedzić, przez to, że byłam na meczu reprezentacji, które zawsze chciałam zobaczyć razem na żywo, przez to, że przez chwilę, mogę tu zapomnieć o tym co stało się w Polsce, przez to, że mieszkam w pokoju wyglądającym jak pokój nastoletniej księżnej Kate, przez to, że jestem z siebie dumna, nauczyłam się języka obcego i potrafię się z Tobą porozumieć. Mam wiele powodów do szczęścia...
- I jednym z nich jestem ja. - dodał
- Nie, Ciebie nie wymieniłam, Ciebie w tych powodach nie ma.
- Dlaczego oszukujesz samą siebie?
- Bo się boję. - pękłam, musiałam to wydusić.
- Czego? Mnie? - spytał i się do mnie przysunął
- Nowego życia.
- Dziewczyno... najwyższy czas, aby je zacząć... mąż, rodzina, dzieci, nie chcesz takiego życia?
- Dotąd moje życie wyglądało tak : studia, piłka nożna i mecze.
- I czas to zmienić. Jesteś na ostatnim roku... skończysz studia i wrócisz do mnie.
- Niall to są jeszcze 3 miesiące, poza tym pojutrze kończy się wolne. Muszę znowu wracać do kraju... nic mi się nie układa.
- Hej... studiujesz psychologię i się łamiesz? Powinnaś mieć silną psychikę.
- Uwierz mi, że mam... inaczej już dawno by mnie nie było na świecie.
- Nie może być aż tak źle. - powiedział i mnie przytulił. Siedziałam na krześle, on klęczał przy mnie, trzymając moje dłonie w jego dłoniach spoczywających na moich kolanach.
- Niall... jest źle. Nie potrafię sobie znaleźć miejsca na świecie... jeżdżę to tu, to tam, mieszkam też to tu, to tam, nie potrafię się określić, nie wiem tak naprawdę kim sama jestem i czego chcę. Moja 15-letnia siostra Amelka ma już chłopaka od ponad roku, Moja 21-letnia siostra Lena, ma chłopaka od 3 lat, a mój 28-letni brat Sebastian ma żonę od 7 lat, tylko ja w tej rodzinie jestem nikim, nie miałam nikogo od 5 lat, nie mam stałej pracy, błąkam się po krajach i szukam szczęścia, którego nie potrafię znaleźć. I nagle pojawiasz się Ty...
- I ?
- I nie wiem co myśleć.
- Posłuchaj, za 3 miesiące kończysz studia, pracę jako psycholog lub pracę w zawodzie hotelarskim znajdziesz w Irlandii bardzo szybko. Przeprowadzisz się do mnie, jak widzisz mieszkam sam w wielkim domu, czuję się trochę samotnie.
- To nie takie proste jak mówisz, ja nie wiem, czy ja chcę tutaj... z Tobą.
- Nie zrozum mnie źle, do niczego Cię nie zmuszam, nie proszę o nic takiego z Twojej strony, na wszystko przyjdzie czas.
- A co jeśli w ciągu tych 3 miesięcy już znajdziesz sobie dziewczynę i jak tu wrócę, ona będzie z Tobą mieszkać?
- Nie jestem taki, miłość nie przychodzi mi z łatwością, może dlatego nie mam jeszcze dziewczyny.
- Właśnie miałam spytać, dlaczego jeszcze jesteś sam, nie wyglądasz na singla.
- Nie pojawiła się jeszcze ta odpowiednia osoba.
- Rozumiem... jestem zmęczona, wybacz, pójdę już spać.
- Jasne. Jakby co to nie wiem czy zauważyłaś, ale masz osobną łazienkę, w Twoim pokoju, przy szafie są do niej drzwi.
- Tak, właśnie się zastanawiałam co tam, jest nie miałam okazji do niej zajrzeć.
- Ok. Pamiętaj, że jutro poznasz mojego brata, jego żonę i Theo.
- Jasne, pamiętam.
- Dobranoc.
- Dobranoc.
Poszłam na górę.
Przyszykowałam rzeczy do kąpieli i weszłam do łazienki. Była niesamowita. Nigdy nawet nie śmiałam marzyć, że będę się kąpać w takiej łazience.
Zaraz po wyjściu z wanny, poszłam spać.
                                     *Kolejny dzień *
Wstałam rano. Uchyliłam drzwi od pokoju blondynka i zajrzałam czy jeszcze śpi.
Ale spał. Zeszłam więc do kuchni i chciałam mu zrobić śniadanie, żeby się choć trochę odwdzięczyć za to, że przyjął mnie pod swój dach.
Zrobiłam mu śniadanie na słodko. Dwa gofry, jeden z bitą śmietaną i sosem czekoladowym, a drugi ze świeżymi owocami i syropem klonowym. Niall ma w szafkach magiczne rzeczy, z których można wymyślać najdziwniejsze cuda. Do tego wycisnęłam mu sok z pomarańczy, wszystko dałam na tacę i zaniosłam do jego pokoju.
Weszłam po cichu, postawiłam jedzenie na szafce nocnej i równie cicho wyszłam.
Zeszłam do salonu i postanowiłam, że trochę tam ogarnę, bo mamy dzisiaj przyjmować gości.
- Za co dostałem te pyszności? - spytał, gdy ja rozglądałam się za czymś do mycia szklanego stołu.
- Gdzie masz jakieś środki czystości, już chyba z 10 minut czegoś szukam. - zignorowałam pytanie o jedzenie.
- W kuchni, pod zlewem, za proszkami do prania, między płynami do płukania.
- Wow... ale to zabunkrowałeś.
- Odpowiesz na moje pytanie?
- Jakie?
- Za co te gofry?
- Za to, że jesteś. - uśmiechnęłam się i poszłam po płyn.
Wróciłam i zaczęłam wycierać stolik. Niall wciąż stał w tym samym miejscu.
- Lubisz mnie? - spytał
- Głupie pytanie. Bardzo Cię lubię. - odpowiedziałam odnosząc płyn do bunkru.
- A Ty mnie? - spytałam, ponownie wchodząc do salonu.
- Bardziej niż Ty mnie.
- To raczej niemożliwe.
- Uwierz mi, że możliwe.
C.D.N.

Niall, część 6

- Proszę, wejdź, rozgość się, chcesz się czegoś napić, coś zjeść?
- Mocną kawę.
- Robi się.
- Dziękuję...
- A więc jeszcze raz, od początku, opowiedz wszystko od momentu aż poleciałaś od Polski i do momentu, gdy mnie spotkałaś.
Tak więc zrobiłam, opowiedziałam Niall'owi wszystko ze szczegółami. Patrzył na mnie nie mógł wyjść ze zdziwienia.
- Czemu akurat wtedy musiałem mieć wyciszony telefon...
- A ze Stan'em porozmawiam sobie później - dodał.
- Stan to ten barman?
- Tak... jak on mógł nie dać Ci moich namiarów.
- Dba o Twoją prywatność, z resztą jak wszyscy tutejsi.
- Irlandia to wspaniały kraj - mruknął i się uśmiechnął
- Zgadzam się. W Polsce nawet sąsiedzi nie zawsze są życzliwi, a tutaj? Dbacie o siebie nawet się nie znając.
- Tak, wiem, niesamowite co?
- Tak,bardzo.
- Jak nauczyłaś się tak dobrze mówić po angielsku?
- Od zawsze kochałam angielski. W szkole byłam najlepsza w klasie, Pani zawsze mnie chwaliła, a testy pisałam najlepiej. Później poszłam do liceum do klasy o profilu angielskim, robiłam kursy, internetowe i prywatne... później wyjechałam do pracy do Anglii, podłapałam nieznanych słówek... i myślę, że jest całkiem dobrze.
- Jest bardzo dobrze, nawet nie popełniasz błędów gramatycznych.
- No widzisz, popełniam je czasem po polsku, a po angielsku nie...
- Nauczysz mnie czegoś po polsku?
- Jasne, co chcesz powiedzieć?
Niall zbliżył się i szepnął mi coś na ucho, poprosił abym to przetłumaczyła.
- To znaczy " Jesteś Piękna".
- JESES PIKNA - próbował.
- Całkiem dobrze, poza tym dziękuję.
- Nie ma za co. - szepnął i wziął łyk kawy
- Dobra, muszę się zmywać... nawet nie wiem za bardzo co planuję... przyleciałam tutaj, żeby Cię znaleźć i znalazłam.. ale nie wiem co teraz, jestem taka bez celu, na razie muszę iść zamówić pokój w hotelu. - mówiłam a on oparł się o oparcie sofy i westchnął.
- Ale mam prośbę. - dodałam
- Tak? - zapytał dźwigając głowę.
- Odwieziesz mnie?
- Nie. - odburknął
- Nie?
- Nie. - powtórzył
- Ok. Zadzwonię po taksówkę. - wyciągnęłam telefon z kieszeni.
- Daj mi to. - Niall rzucił się w moją stronę i go wyrwał.
- Co Ty robisz?
- Nadal nie rozumiesz? Chcę, żebyś została.
- Co? Nie, nie ma mowy, nigdy Ci się za to nie odwdzięczę.
- Nalegam... zostań, nic od Ciebie nie chcę.
- Ale ja nigdy nie siedziałam u nikogo za darmo.
- Hej, przeze mnie straciłaś to co dla Ciebie najważniejsze, wyrzucili Cię z klubu przeze mnie, więc nic nie mów, tylko idź się rozpakuj na górę, bo to ja Ci muszę to zrekompensować.
- To nic. Pójdę już. Zobaczymy się jutro.
- Tak, zobaczymy, ale od razu jak otworzymy oczy, bo tu zostajesz.
- A więc, co mogę dla Ciebie zrobić w zamian?
- Jeśli już tak bardzo Ci zależy to będziesz musiała płacić 50 funtów za noc.
- Żartujesz?
- No więc, po co się pytasz?
- Niall, ja mówię poważnie...
- Ok, ok... więc ugotujesz mi coś czasem i utrzymasz dom w porządku... to mi wystarczy, dobrze?
- No, to już brzmi lepiej. Dziękuję Ci, jesteś kochany. - pocałowałam go w policzek.
- Wiem. - uśmiechnął się
- Gdzie mam iść.
- Na górze jest nasz pokój, pierwsze drzwi na prawo.
- Nasz?
- No tak, masz coś przeciwko?
- Są dwa łóżka?
- Już rozumiem... w takim razie skieruj się do pierwszych drzwi na lewo.
- Głupek - szepnęłam i poczochrałam jego blond włoski.
Szłam po schodach na górę, zanim skierowałam się na lewo, zajrzałam na prawo do pokoju Niall'a. W centrum pokoju, stało rzucające się w oczy wielkie łóżko, z jadnej strony stała szafka nocna, z drugiej zaś małe zielone drzewko egzotyczne. Na ścianie wisiały zdjęcia One Direction i zdjęcia rodziny Niall'a, chciałam się przyjrzeć im bliżej, więc weszłam.
Najsłodsze były zdjęcia Theo. Bratanek Niall'a jest przeuroczy.
- Jednak zmieniasz pokój? - powiedział Niall stojąc w drzwiach.
- Przepraszam, już wychodzę, chciałam tylko... obejrzeć zdjęcia.
- Nie ma sprawy, możesz tu zostać.
- Chciałabym kiedyś poznać Theo. Widziałam tego słodziaka tylko chwilę na stadionie.
- Jest słodszy niż ja?
- Zdecydowanie. - uśmiechnęłam się.
- Jeśli chcesz, mogę zaprosić jutro Denise, Greg'a i Theo, przyjadą na kawę, poznasz ich.
- Nie jest Ci głupio przedstawiać przed chwilą poznaną dziewczynę?
- Znamy się już 3 dni.
- Wow, to mój rekord.
- To co zaprosić ich?
- Mógłbyś?
- Pewnie. Idź się rozpakuj, a ja pójdę zadzwonić do Greg'a.
Poszłam więc do pokoju na przeciwko.
Gdy weszłam, oślepiło mnie światło słońca. To chyba najjaśniejsze pomieszczenie w domu.
Ma jasne, kremowe ściany, łóżko zbliżone wielkością to łóżka Niall'a, tyle, że te ma biały baldachim, czułam się jak w pokoju księżniczki.
Pewnie spała tu każda dziewczyna, którą spotykał Niall.
- Załatwione. Przyjadą. I jak podoba Ci się? - spytał wchodząc.
- Jest pięknie... ale pewnie nie jestem tu pierwsza, ile dziewczyn spało w tym pokoju?
- Właściwie... spała tu tylko jedna osoba...
- Jedna? Nie wierzę.
- Tak... i byłem to ja, gdy wróciłem pijany z imprezy i pomyliłem pokoje. I tak się dziwię, że wszedłem na górę.
- Naprawdę? - roześmiałam się.
- Tak, wstyd mi się przyznać, ale jak już pytasz.
- Ale to typowo kobiecy pokój.
- Tak, został zaprojektowany specjalnie dla kobiety mojego życia.
- Więc dlaczego ja tutaj śpię?
- Bo wierzę w nas. Wierzę, że jak prześpisz się w tym pokoju parę razy to w końcu trafisz do mojego.
- Niall, nie zrozum mnie źle, ale mówiłam, że z nami... no nie wyjdzie nam, ja nie chcę, chcę tylko przyjaźni...
- Wiem, to przez wiek i wzrost...
- Nie, tu nie chodzi o Ciebie, bo jesteś fantastycznym człowiekiem, chodzi o mnie, ja nie chcę mieć chłopaka. - gdy to powiedziałam, Niall odwrócił się i zmierzał ku drzwiom.
- Mam nadzieję, że zmienisz zadanie. - szepnął wychodząc.
Co ja tu w ogóle robię...
C.D.N.

Niall, część 5

W czasie lotu bardzo bałam się, że lecę na próżno... że nie znajdę Niall'a, chociaż tak bardzo tego chcę, nie wiem czemu taka byłam... co się ze mną dzieje... Kiedyś dla takiego chłopaka rzuciłabym wszystko. A teraz żyłam tylko piłką...
Wylądowałam. Jak najszybciej udałam się do Nandos. Tym razem nie z walizką, a z torbą podróżną. Weszłam i się rozejrzałam, ale aktualnie go tam nie było.
- Przepraszam, na pewno zna Pan Niall'a Horan'a? - spytałam barmana.
- Oczywiście, a kto go tutaj nie zna?
- Świetnie, więc zapewne ma Pan na niego jakieś namiary?
- Może i mam.
- Mógłby mi Pan pomóc go znaleźć? Numer, adres lub coś w tym stylu?
- Przykro i, ale Niall mówił, ze sobie tego nie życzy.
- Rozumiem, ale niech Pan uwierzy, że on na pewno czeka na ten telefon.
- Wątpię, pewnie jesteś kolejną fanką, która przyjechała z innego kraju, aby go znaleźć, zespół ma teraz przerwę, dajcie im spokój.
- Ale Pan nie rozumie. Jeśli Pan nie wierzy, niech Pan sam do niego zadzwoni i powie, że polka z meczu czeka w Nandos, przekona się Pan, że nie kłamię.
- A więc polka... no dobrze, zobaczymy.
Uśmiechałam się w duchu patrząc jak barman wykręca numer. Po chwili powiedział :
- Przykro mi, ale nie odbiera... już nic nie mogę dla Pani zrobić.
- Adres?
- Nie, naprawdę... niech Pani sobie da spokój.
- Łaski bez, sama go znajdę. - krzyknęłam i wyszłam.
Na zewnątrz zaczęłam płakać, byłam bezsilna.... nie wiem gdzie go szukać, szłam wzdłuż ulicy. Nagle zobaczyłam kartkę. Podniosłam ją z nadzieją w wzroku, ale niestety... gdyby to była kartka, którą wyrzuciłam z samolotu, to byłoby zbyt piękne. Zgniotłam ją w ręce i wrzuciłam do pierwszego napotkanego kosza. Szłam dalej... zobaczyłam koleją kartkę. Nie wiedziałam czy to los, chce się ze mnie pośmiać czy co do cholery, chciałam ją ominąć, ale coś kazało mi ją podnieść. Bałam się ją odwrócić... ale gdy to zrobiłam, oniemiałam. Widniał na niej numer telefonu z dopiskiem.
To kartka Niall'a. To nie może być przypadek, że przyjechałam tutaj, poszłam w tę stronę i znalazłam tę kartkę, to przeznaczenie. Szybko wykręciłam numer, ale podobnie jak w Nandos, Niall nie odebrał. Nie wiedziałam co zrobić, ale przynajmniej mam już jakiś punkt zaczepienia, mam jego numer. Zachowam tę kartkę na zawsze.
Szłam dalej wzdłuż ulicy.
- Hej ! - usłyszałam krzyk za moimi plecami.
Ktoś do mnie podbiegał.
- Cześć, to Ty... pamiętasz mnie? - odwróciłam się.
- Ahh... tak, podszedłeś do mnie ostatnio w Nandos.
- Tak. Udało się spotkanie?
- Tak... wiesz, przepraszam Cię po raz drugi, ale szukam kogoś i nie mam humoru.
- A kogo, może pomogę?
- Szukam chłopaka, z którym byłam wtedy umówiona.
- A jak się nazywa?
- Niall, Niall Horan.
- Ahh Niall !
- Znasz go?
- Jasne, każdy go tu zna.
- Wiesz gdzie mieszka?
- Pewnie.
- Zaprowadzisz mnie?
- Nie mogę.
- Proszę !
- Nie, przykro mi, Niall sobie tego nie życzy.
- Irlandczycy są bardzo słowni, ale Niall na pewno chce mnie zobaczyć.
- Przepraszam, muszę już iść, cześć. - powiedział i odbiegł.
Czemu nikt nie chce mi pomóc. Czy ja wymagam tak wiele? Chcę tylko odnaleźć Niall'a.
Poszłam kawałek dalej i przystanęłam przy budce telefonicznej, oparłam się o nią i wzięłam 3 łyki wody.
- Nie wierzę ! - usłyszałam i napięcie spojrzałam w lewo, skąd dochodził krzyk.
- Niall ! - krzyknęłam i zostawiając torbę podbiegłam do blondynka.
- Przepraszam ! - krzyknęłam i mocno go przytuliłam.
- Nie masz za co.
- Nie chciałam Cię tak potraktować.
- Ale co Ty tutaj robisz? - spytał odrywając się ode mnie.
- Wyrzucili mnie z klubu, przyleciałam przed chwilą, wyrzuciłam Twoją kartkę, potem ją znalazłam i barman nie chciał mi pomóc i ten chłopak też nie i... ale wreszcie Cię mam. - nie potrafiłam opanować emocji.
- Spokojnie, chodź, pojedziemy do mnie i wszystko mi opowiesz od początku.
C.D.N.

Niall, część 4

Gdy wróciłam do Polski, zadzwoniłam po Sebastiana, mojego brata. Chciałam, aby odebrał mnie z lotniska. Seba przyjechał, przywitał się i odwiózł mnie do domu. Wszedł na chwilę, ale zaraz potem pojechał do siebie. Seba ma rodzinę. Ma żonę Laurę i 4-letnią córkę Oliwię.
- Gdzie byłaś kochanie? - spytała mnie moja starsza z młodszych sióstr, Lena.
- Przecież wiesz, że w Irlandii, na meczu.
- No tak... ale mecz był przedwczoraj, dlaczego jesteś tu dopiero dzisiaj.
- Nie ważne.
- Ważne, opowiadaj...
- Nie, to nic.
- Wiem. Poznałaś kogoś, widzę ten błysk w oku.
- Co, nie, Lena...
- Mylę się?
- Nie... jak to zrobiłaś.
- Siostrzany instynkt. No to opowiadaj.
- Umówiłam się raz z takim jednym Irlandczykiem... nic poza tym. On też był na meczu i tyle.
- I co nic? Nic dalej? Masz 24 lata, mogłabyś ułożyć sobie życie... założyć rodzinę... dom. Seba w moim wieku się ożenił a w Twoim został ojcem. A tymczasem Ty sobie pogrywasz z piłkę i jeździsz na mecze. Nie chcesz mieć chłopaka?
- Przecież wiesz, że piłka nożna to całe moje życie... a to, że Ty masz chłopaka, a Seba żonę, nie oznacza, że ja muszę mieć.
- Nawet Amelka ma chłopaka i to już od ponad roku. - Amelka to moja 15-letnia siostra.
- No i co z tego, ludzie, dajcie mi spokój.
- Dobra, przemyśl to, ja wychodzę, umówiłam się z Marcinem. Cześć. - powiedziała i poklepała mnie po ramieniu.
A może Lena ma rację? Ale ja już się przyzwyczaiłam do takiego życia... nie potrafię tak nagle zmienić jego trybu, to moja rutyna. Może i powinnam się już usamodzielnić, ale na pewno nie z Niall'em. Nie pasujemy do siebie tak bardzo jak dżem do musztardy. Już nie wiem jak to porównać.
Zaraz mam trening. Wzięłam więc korki, strój i wyszłam.
                           * Oczami Niall'a*
Od rana ciągle o niej myślę. Nie mogę sobie wybaczyć tego, że dałem jej odjechać... Mam złe przeczycie, że do mnie nie zadzwoni.
Rozumiem ją. Na miejscu dziewczyny, też chciałbym mieć potężnego wysokiego i starszego chłopaka. Nic na to nie poradzę taki jestem. Ale mi to nie przeszkadza, to przecież nic nie znaczy, jak mam ją przekonać.
                                   * Moimi oczami*
- Gdzie byłaś? Przecież mecz był przedwczoraj, a wczoraj miałaś się już stawić na treningu.
- Wiem, przepraszam.
- Już nie masz po co. Wiesz, że to niedopuszczalne. A to nie jest Twój pierwszy raz.
- Co to znaczy?
- Przykro mi. - powiedziała i dała mi do ręki 500 zł.
- To za ostatni mecz - dodała i odeszła.
- Ale...
- Już nie należysz do klubu. - wyjaśniła
- Nie, proszę Pani, to najlepsza z graczy, nie może jej Pani wyrzucić. - krzyknęła jedna z dziewczyn w stronę trenerki.
- Prawda, to wielka strata dla klubu, ale ona za dużo sobie pozwala.
- Ale, niech Pani pomyśli... ile meczy dzięki niej wygraliśmy
- Nie ! - przerwałam...
- Starczy, dziękuję dziewczyny, ale właśnie moja kariera dobiegła końca. Uszanuję wolę naszej trenerki. Przepraszam was. - dodałam i przytuliłam wszystkie dziewczyny, po czym wróciłam do domu.
Zamknęłam się w pokoju i zaczęłam płakać. Ktoś zapukał do drzwi.
- Zamknięte. - krzyknęłam dławiąc się łzami.
- To ja. - usłyszałam cienki głos Amelki.
- Idź stąd.
- Mogę Ci jakoś pomóc?
- Tak, odejdź.
Ale weszła...
- Co się stało?
- Stała się najgorsza rzecz w życiu.
- Przegrałyście mecz kwalifikacyjny?
- Nie, gorzej.
- Mogło być gorzej? - zastanowiła się chwilę.
- Nie... nie mów, że wyrzucili Cię z klubu.
Zaczęła mocniej płakać.
- Ale czemu?
- Wczoraj nie stawiłam się na treningu.
- Przez taki błahy powód?
- Oh... mam dość.
- Odpocznij. - powiedziała i wyszła.
Chciałabym móc się teraz komuś wygadać. Chciałam zadzwonić do Niall'a, szukałam jego kartki, kiedy przypomniałam sobie, że wyrzuciłam ją z samolotu. Bardzo tego żałowałam, on by mnie wysłuchał. źle go potraktowałam... w sumie to przez niego nie jestem już członkiem klubu. Gdy miałam trening, siedziałam z nim w Nandos. Mimo to... czuję, że tego nie żałuję, a powinnam, bo piłka nożna to moje drugie imię. Dlaczego tego nie żałuję? Wstałam napięcie, otarłam oczy z łez, poprawiłam makijaż, spakowałam torbę, wzięłam pieniądze z meczu i jeszcze trochę z moich oszczędności, ubrałam się.
- Mamo, wyjeżdżam. - krzyknęłam w stronę kuchni.
- Co? Gdzie? Przed chwilą wróciłaś z Irlandii.
- No właśnie... i teraz tam wracam.
- Ale po co? Z tego co wiem, to nie ma dzisiaj meczu w Irlandii.
- Nie jadę na mecz, pa mamo.
Tym razem zadzwoniłam po taksówkę i pojechałam na lotnisko.
Modliłam się tylko, aby mieli jeszcze bilety, bo ich nie zamówiłam.
Na miejscu, podeszłam do rejestracji.
- Przeprasza, są jeszcze bilety na lot do Dublina?
- Nie, przykro mi.
- A kiedy jest następny lot?
- Jutro o 14:00.
- Co? Ja muszę dzisiaj, teraz, zależy mi na tym locie.
- Przepraszam Panią. - zaczepiła mnie jakaś kobieta.
- Pani chciała bilet do Dublina?
- Tak, ale o co chodzi?
- Bo ja mam bilet, miałam lecieć, ale źle się czuję, mogę go Pani odsprzedać, jeśli to takie ważne, ja mogę polecieć jutro, moje sprawa nie jest pilna.
- Naprawdę? - zapytałam z nadzieją w głosie.
- Jasne.
Odkupiłam bilet i czekałam na samolot. W środku myślałam tylko o tym, jak znajdę Niall'a. Może pójdę do Nandos i o niego zapytam. On często tam bywa, może mają jego numer, a może nawet adres. Musze znaleźć mojego blondynka i za wszystko go przeprosić.
C.D.N.

Niall, część 3

Wstałam wcześnie rano i spakowałam rzeczy. Zeszłam na dół z walizkami i zadzwoniłam po taksówkę. Wyszłam przed budynek i skierowałam się w lewo na parking, to co tam zobaczyłam przeszło moje najśmielsze oczekiwania!
Stało tam auto Niall'a, a on spał w środku na tylnych siedzeniach.
Co za idiota - pomyślałam i szybko podbiegłam do szyby i zapukałam w nią. Blondynek ocknął się. Otworzył drzwi i wyszedł.
- Cześć - szepnął przecierając oczy.
- Co Ty tutaj do cholery robisz?
- Śpię, to znaczy spałem.
- Ale czemu tutaj.
- Chciałem Cię jeszcze zobaczyć, bo wiem, że i tak Cię nie przekonam, żebyś została.
- Jesteś słodki. O, muszę już iść moja taksówka przyjechała.
- Co? Nie ma mowy, ja Cię zawiozę na lotnisko.
- Nie !
- Puść tą walizkę. - krzyknął do mnie i szybko podbiegł do wozu, otworzył drzwi, powiedział kierowcy, że ma odjechać i dął mu 50 funtów do reki.
- Oszalałeś?
- Nie, po prostu ja chcę Cię odwieść.
- Ale 50 funtów?
- Za mało?
- Co? Na polskie złote to trzy stówki.
- Wybacz, ale nie orientuję się w waszych pieniądzach...
- U nas zarabia się średnio 1200 złotych... to jest około 200 funtów.
- No coś Ty. Jak wy tam żyjecie?
- No właśnie, dlatego zrozum, że brakuje mi pieniędzy, żeby zostać.
- Mówiłem, ze mogę Ci je dać.
- Nie.
- No to pożyczyć?
- I jak Ci je niby oddam?
- Nie oddasz.
- To nie pożyczka.
- Daj spokój, bierz. - trzymał przede mną 600 funtów.
- Człowieku, to są trzy wypłaty mojego taty. Nigdy nie będę w stanie Ci tego oddać.
- Naprawdę myślisz, że mój portfel zrobił się lżejszy, gdy to wyjąłem.
- Jesteś bezczelny !
- Przepraszam, ale nie wiem jak Cię przekonać, żebyś do cholery została !
- Odwieziesz mnie już..
- Tak. - poddał się.
Na lotnisku czekał ze mną na odprawę.
- Możesz już jechać.
- Mogę, ale nie muszę.
Nastała chwila ciszy.
- Mogę Cię przytulić?
- Skoro musisz, ale pojedziesz już?
- Wyganiasz mnie? - szepnął i mnie przytulił.
- Dziękuję za podwózkę, cześć. - złapałam za walizki i zmierzałam ku wejściu do samolotu.
- Czekaj. - krzyknął za mną.
- Masz weź to. Użyj jak zmienisz zdanie. - dał mi do ręki kartkę zgiętą dwa razy.
- Trzymaj się Niall.
- ' I have loved you since we were 18' - zanucił.
- Jeszcze wtedy się nie znaliśmy. - odpowiedziałam i weszłam do samolotu.
Gdy już się usadowiłam w fotelu, wyciągnęłam kartkę od Niall'a.
Był na niej jego numer telefonu z dopiskiem.
'WRÓĆ JAK NAJSZYBCIEJ, ALBO WYŚLIJ SMS-EM TWÓJ ADRES'
Słodki chłopak, życzę mu powodzenia. Otworzyłam okno i wyrzuciłam kartkę jeszcze nad Irlandią.
C.D.N.

Niall, część 2

- Nie... nic nie szkodzi, gdybym była sama, na pewno bym się zgodziła. Powodzenia, cześć. - powiedziałam, a on odszedł.
Nadal czekałam na Niall'a.
I się doczekałam, wszedł do Nandos i wreszcie mnie wypatrzył.
- Hej - powiedział, pocałował mnie w policzek i usiadł.
- Co to było?
- Wy w Polsce się tak nie witacie?
- Nie ściemniaj, że to taka irlandzka tradycja.
- Nie wierzysz?
- Nie.
- Nie musisz.
- A tak w ogóle... to... nie boisz się, że jakieś fanki cię tu złapią? Wyglądasz całkiem jak... Ty.
- A widzisz, żeby ktoś się na mnie rzucił? To Irlandia... w moim kraju, wszyscy mnie znają i mają do mnie dostęp, więc nie szaleją tak jak w innych krajach.
- Wow, aleś Ty skromny.
- No powiedzmy sobie szczerze...
- No ja cię nie znałam.
- I to mnie boli.
- Ale słuchałam wczoraj waszych piosenek.
- I jak? - spytał, cwaniacko się uśmiechając.
- Aaa takie sobie, nic specjalnego. - czekałam na jego reakcję.
- Co? - spytał z miną jakbym mu powiedziała, że mam 40 lat...
- Żartuję, jesteście wspaniali.
- Uff... co Ty mi robisz? A jakaś szczególna piosenka przykuła Twoją uwagę?
- A powiem Ci, ze tak.
- Jaka?
- '18'.
- Tak, piękna piosenka, napisał ją dla nas....
- Ed Sheeran, tak wiem.
- Już dużo wiesz...
- Nie, to tylko o tej piosence, czytałam o niej, bo mi się spodobała. Jeszcze muszę się dużo o was dowiedzieć.
- Czemu mówisz ' o was ', czemu nie tylko o mnie...
- Bo jesteście zespołem, prawda? Poza tym, z tego co wiem, to ubyło wam jednego?
- Tak, Zayn odszedł rok temu, ale nie chcę o tym mówić.
- Jasne, przepraszam.
- To co, jemy?
- Pewnie !
Niall zamówił nam jego ulubione zestawy z kurczakiem, postanowiłam, że zdam się na niego i spróbuję jego ulubionego jedzenia.
- Masz rodzeństwo? - spytał mnie z pełną buzią.
- Tak, mam dwie siostry i brata.
- W jakim są wieku?
- Moja młodsze siostry mają 15 i 21 lat a starszy brat ma 28.
- Co? To ile ty masz lat?
- W czerwcu będę miała 24.
- Żartujesz? Jesteś ode mnie starsza!
- Jak to?
- No ja będę miał 23 we wrześniu.
- Oooh... jestem starsza i nieco wyższa, dziwnie się z tym teraz czuję?
- Dlaczego, przeszkadza Ci to?
- Nie, dlaczego miałoby? I tak jutro...
- Co jutro?
- Nie ważne, jedz.
Gdy zjedliśmy, Niall odniósł tace i powiedział, że mam iść za nim. Poszłam. Kazał mi wsiąść do jego samochodu.
- Gdzie jedziemy? - spytałam.
- Zobaczysz.
- Proszę, powiedz.
- Zobaczysz.
Parę minut później, byliśmy już na miejscu.
Miejsce, w które mnie zabrał, było niesamowite.
To było jeziorko na jednej z niższych gór, z pięknym widokiem na miasto, mimo to bardzo wyludnione miejsce. Niall poszedł po coś do bagażnika. Usiadłam przy brzegu na pniu drzewa. On usiadł na przeciwko mnie z gitarą.
- Co robisz?
- Zobaczysz. - i wtedy zaczął grać i śpiewać piosenkę '18'. Nawet nie musiałam go prosić.
W czasie refrenu przyłączyłam się do niego i zaśpiewaliśmy razem.
' I wanna love like you made me feel, when we were 18'
- Wow, masz piękny głos. Czemu nie spróbujesz gdzieś swoich sił?
- Dziękuję, ale to nie moja bajka. Ja gram w piłkę nożną.
- Zawodowo?
- Nie... to mój pasja, gram w miejskim klubie w Polsce.
- A więc, czym zajmujesz się na co dzień? Gdzie pracujesz, kim jesteś?
- Z zawodu jestem technikiem hotelarstwa, a obecnie studiuję psychologię.
- No, no, nieźle. Czyli nie pracujesz?
- Nie, czasami za dobry mecz dostajemy jakiś grosz od sponsora klubu.
- Chciałbym kiedyś pojechać na Twój mecz. Szczerze mówiąc nigdy nie oglądałem na żywo kobiecej piłki nożnej.
- To powinieneś.
- Ściemnia się, muszę już iść.
- Jasne, odwiozę Cię.
- Hotel 'Shamrock'.
Wsiedliśmy do samochodu. Gdy byliśmy pod hotelem, Niall stanął na parkingu dla gości i wyszedł z wozu razem ze mną.
- Dziękuję, to był wspaniały dzień.
- Tak, ja również dziękuję, zdecydowanie udany dzień.
- Kiedy to powtórzymy?
- Niall... nie zrozum mnie źle, ale nie powtórzymy...
- A... ale dlaczego?
- Jutro wyjeżdżam do Polski, tam mam swoje życie, właściwie już wczoraj powinnam wyjechać, no ale umówiliśmy się.
- Proszę, zostań.
- Nie... nie mogę, nie mam już pieniędzy na hotel a jeszcze muszę kupić bilet powrotny. Miałam przyjechać tylko na mecz.
- Nie ma problemu, dam Ci pieniądze, tylko zostać.
- Niall... Ty mnie nawet nie znasz.
- Ale bardzo Cię... polubiłem.
- Ja Ciebie też i na tym zakończmy, przecież i tak nic z tego nie będzie.
- Ale czemu?
- Po pierwsze, jesteś tu, ja w Polsce, po drugie nasze życia do siebie nie pasują, po trzecie jestem od Ciebie starsza i wyższa, to nie ma prawa bytu.
- Jeśli chodzi o zamieszkanie, to coś wymyślimy, gdyby nasze życia do siebie pasowały to wtedy by to nie wyszło, a to, że jesteś starsza nic nie znaczy, a wzrost? Jesteś minimalnie wyższa. To naprawdę aż tak Cię przeraża? - powiedział i podszedł do mnie bliżej, abym zobaczyła różnice we wzroście.
- Niall, dziwnie się z tym czuję, od początku mi się spodobałeś. Ale już na stadionie, nie powinnam była z Tobą rozmawiać. To był błąd. Idź już.
- Ale... - usłyszałam odchodząc.
Weszłam do pokoju i poszłam wziąć prysznic. Zamówiłam bilet powroty przez Internet i poszłam spać.
C.D.N.