Cz. 21

C.D.
Wróciliśmy z Liasiem do domu, przedtem oczywiście zabrałam swoje rzeczy z domu rodziców.
*Następny dzień - > Rano*
Przebudziłam się, Liam wisiał nade mną, łokciem podparty o łóżko.
- Przepraszam Cię. - mruknął
- Kochanie, ta sprawa jest już zamknięta.
- Dla mnie nigdy nie będzie.
- Wybaczyłam Ci i to powinno być dla ciebie najważniejsze.
- I jest. Ale... nadal nie potrafię w to uwierzyć. Po takim czymś spodziewałem się czegoś innego.
- Ja też, uwierz, myślałam, że po prostu dam ci w pysk i odejdę, ale nie mogłam.
- Zostałaś tylko przez dziecko?
- Oczywiście, że nie, nie jestem taka.
- Wiem.
- Zostałam, bo bardzo Cię kocham. Chciałam zostać, nie wiedząc jeszcze o mojej ciąży.
- Nigdy nie spotkałem tak silnej dziewczyny.
- Coś mi się przypomniało.
- Co?
- Tobie wybaczyłam, ale nie pomówiłam jeszcze z jednym osobnikiem. - powiedziałam, wstałam z łóżka, zmierzając do pokoju Hazzy.
Liam mnie zatrzymał :
- Tylko bądź miła.
- Nie bądź śmieszny, mam być miła za takie coś? I za to, że nawet mnie nie przeprosił, nawet się nie starał.
Jestem w domu od WCZORAJ, i co? I nic.
- On nie wiedział, że wróciłaś.
- Bo siedział cały czas w swojej twierdzy, to się nie dziwię.
- Jest mu przykro.
- To się okaże. Zaraz wrócę, czekaj tu. - oznajmiłam i dałam mu całusa.
~~POKÓJ HAZZY~~
- Dupek z ciebie, wiesz?
- Wróciłaś?
- A nie widać ?
- Tak się cieszę, że nam wybaczyłaś.
- Poprawka, wybaczyłam mojemu facetowi, tobie nie.
- Ale...
- Co ale? Liamowi zależało, bo przyszedł mnie przeprosić, a ty? Palcem nie kiwnąłeś, żeby uratować naszą przyjaźń.
- Posłuchaj... wiem, że mi nie uwierzysz, ale jest mi bardzo, bardzo przykro. Tak naprawdę to był mój pomysł z tym całym "testem".
- I ? Słucham dalej, masz jeszcze 4 minuty 32 sekundy.
- Zabawna jak zawsze. Najpierw powiedz mi o co jesteś na mnie najbardziej zła?
- Najbardziej, o wszystko, ale tak naprawdę najbardziej zraniła mnie twoja fałszywa miłość.
- Fałszywa miłość?
- Tak, zszarpałeś mi uczucia, myślałam, że naprawdę mnie kochasz. Potraktowałeś mnie jak rzecz.
- To, że cię kocham, nie było kłamstwem, bo kocham cię tylko nie tak jak Liam, tylko jak Harry. Nie jak facet, jak przyjaciel.
- Ale ja cie nienawidzę. - powiedziałam i wyszłam.
Wróciłam do sypialni.
- Twoje ostatnie zdanie, to wykrzyczane... jest prawdziwe czy z nerwów? - zapytał mnie Liam
- Raczej z nerwów. Ja wcale tak nie myślę, kocham go tak jak on mnie, jak najlepszego przyjaciela. To musiało go zaboleć, bardziej niż to co on mi zrobił.
- Harry ! - zawołałam go, ale nie przyszedł, potem powtórnie, ale nic z tego. Więc poszłam do jego pokoju.
Stał na parapecie, przy otwartym oknie.
- Harry, co ty wyprawiasz? LIAAAM ! - krzyknęłam.
- Co jest? - zapytał przybiegając
- Patrz, on skacze.
- Stary weź się nie wydurniaj i zejdź stamtąd. Pędzisz jej stracha w ona jest w ciąży.
- Co? Jesteś w ciąży, czemu mi nie powiedziałaś? - Harry
- Zejdź do mnie wariacie to pogadamy.
- Nie zejdę. Po co? Nie mam dziewczyny, zraniłem cię, nienawidzisz mnie... nie mam powodów do zejścia.
- Harry gdybyś chciał skoczyć, już byś to zrobił.
- Wedle życzenia.
- Stój idioto, kocham cię, już nie jak przyjaciela, ale jak brata. ZEJDŹ. - Hazz zszedł. Podbiegłam do niego i mocno się w niego wtuliłam.
- Mówiłaś co innego.
- To było z nerwów, nie nienawidzę cię, jakbym mogła? Jesteś wspaniałym facetem, martwisz się tym, że nie masz dziewczyny? Na świecie są miliony dziewczyn, które chciałyby być PANIĄ STYLES.
- Wiem, ale... to trudne znaleźć prawdziwą miłość.
- Ja moją znalazłam przypadkowo. Wiesz Harry, miłość znajduje się w najmniej oczekiwanych momentach i miejscach.
- Dzięki za wsparcie. A poza tym, będę wujkiem ♥♥ - powiedział i okręcił mnie w górze.
- Oh... ty zwariowany loczku.
## 1 rok później ##
Jesteśmy z Liamem pół roku po ślubie. 5 miesięcy temu, urodził nam się synek Luke. Harry kocha go jak własne dziecko i bardzo nam pomaga. Cieszę się, że przez resztę życia, będę mieć przy sobie tak wspaniałe osoby.
THE END
------------------------------------------------------------------------------------
Musiałam to już zakończyć, już 21 część. Przepraszam, że tak chaotycznie, ale podobało wam się?
Jeśli tak, piszę dalej nową opowiastkę, jeśli nie znów zawieszam moją pracę na blogu.